نبی احمدی

ﻧﺒﯽ ﺍﺣﻤﺪﯼ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ ﺧﻮﺵ ﺫﻭﻕ ﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪ 1349ﺩﺭ
ﺁﺑﺪﺍﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻇﻬﻮﺭ ﻧﺒﯽ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﯾﺎﺭ
ﻏﺎﺭﺵ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﯿﺮﺍﻧﯽ ﺳﯿﺮ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﯼ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ ﺩﮔﺮ
ﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩ .ﮔﻮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﭘﯿﺸﯿﻦ ﺷﺎﯾﺪ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻔﺮﯾﺢ
ﻭ ﯾﺎ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻮﺭﺩﯼ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺍﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻧﺒﯽ ﺍﺣﻤﺪﯼ ،ﺍﻣﺎ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺟﺪﯼ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﻏﺰﻟﺶ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﯼ ﻏﺰﻝ ﺳﻌﺪﯼ ﺩﺍﺭﺩ .ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ
ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻭ ﻧﻮﯾﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ
ﻓﺎﺭﺳﯽ،ﺷﻌﺮﺵ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺩﻟﻨﻮﺍﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﮐﺸﻮﺭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﯼ ﺷﻌﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﺳﺖ.. ﮐﺘﺎﺏ ‏«ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ‏» ﺍﻭﻟﯿﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﯼ ﺑﻪ ﭼﺎﭖ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﺍﻧﺸﺎﺍﻟﻠﻪ
ﺁﺛﺮ ﺩﯾﮕﺮﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﺎﭖ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ . ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻭ ﺷﻌﺮ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯿﻢ :
ﻣﻦ ﻧﺒﯽ ﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﺷﺪﻡ !
ﺩﺭ ﺷﺐ ِ ﺑﺎﺷﮑﻮﻩ ِ ﺑﻮﺳﻪ ﻭ ﺑﺎﺑﻮﻧﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻢ ﺭﺳﻮﺍﯾﯽ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺒﻌﻮﺙ ﺷﺪﻡ
ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺷﺘﯽ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﺑﻠﻮﻁ
ﺑﺮﺍﯼ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﻩ ﮔﯽ ِ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ِ ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺷﺎﻋﺮ ﺷﻮﻡ .
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻪ ﮔﯽ
ﻏﺰﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻘﺪ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ
ﺑﺎ ﻣﻬﺮﯾﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻭﺯﻥ ﺩﻭﺑﯿﺘﯽ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﯽ
ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﻗﻠﺐ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ...
" ﻏﻢ ﮔﯿﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﭘﺮﻧﺪﻩ "...
ﺭﺍﺯﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻮ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻡ ،ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺭﻭﯼ ﺭﻭﺯ
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺯ ﺷﺐ ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻡ ﺻﺒﺢ ﺷﺪ ﺑﺮﻭﺯ
ﺁﯾﯿﻨﻪ ﯾﯽ ﺯﺻﺒﺢ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻝ ﺍﻡ ﺑﯿﺎﺭ!
ﭘﯿﺮﺍﻫﻨﯽ ﺯﻣﺎﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺐ ﺍﻡ ﺑﺪﻭﺯ !
ﺍﯼ ﻋﺸﻖ ! ﺍﯼ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﻝ ﻫﺎ ، ﻣﺮﺍ ﺑﺴﺎﺯ !
ﺍﯼ ﻋﻘﻞ ! ﺍﯼ ﺑﻼﻏﺖ ﺟﺎﻥ ﻫﺎ ﻣﺮﺍ ﺑﺴﻮﺯ!
ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺍﺕ ﺍﺯ ﺗﻼﻟﻮ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﭘﺮ ﺷﻮﺩ
ﭼﺸﻢ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﮕﯿﺮ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻫﺎ ﺑﺪﻭﺯ
ﻏﻢ ﮔﯿﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﯼ ﺑﯽ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﻣﻨﻢ
ﺁﻭﺍﺭ ﻩ ﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ

او از شاعران بزرگ کورد است کە بە گویش کوردی فەیلی میسراید
شعر کوبانی؛ معشوقەی کوردستانی من تنهاست؛ او از ماندگارترین مرثیەها برای کوبانی ؛ در همەی کوردستانات است.

انتظار...

چه قدر دير رسيدي ، چه قدر با تاخــــــير
كه بوسه از دهن افتاد و ، شعر پر پر شد

تو دير آمدي و حال وروز ِ شاعـــــــر ِ تو
براي ِ ديدن ات از آن چه بود بد تر شد

.

.

.

ویران تراز آن ام که خودم را بفریب ام...

بازیچه ی رنج است دل ِ درد نصیب ام

وقت است به پایان برسد صبر و شکیب ام

ای وسوسه های ِ سمج ِ وحشت و تردید

ویران تر از آن ام که خودم را بفریب ام

از برزخ ِ تاریکی و تردیــــــــــد می آیم

آواره ی نفرین شده ی گندم و سیب ام

هربی ســـر و پایی که رسید از تو خبــرداشت

جزمن که برای ِ تو در این شهــــر غریب ام

سر گرمی ِ تیر است پـــر و بال ِ کبودم

بازیچه ی رنج است دل ِ درد نصیب ام

خدا به خير كند...

تو ماه را به شب عاشقان نشان دادي

به بي كلام ترين واژه ها زبان دادي

به شب ، به روز،به مهتاب وآسمان و زمين

به رود و صخره و كوه ودرخت جان دادي

هميشه با اگر و شايد و نمي دانم

به جاي پاسخ و توضيح سر تكان دادي

دوباره آمده اي مثل ماه بر لب بام...

خدا به خير كند كار دست مان دادي

ولي درآخر اين قصه با تماشايت

چه شور و حال قشنگي به داستان دادي

نبي احمدي / مرداد 92

روشن ام كن به سلام

سنگ هم به سبك ِ تو به رفتار درمي آيد
كه آينه گردان ِ شمايل ِ بي بديل ِ باراني.
گم شده يي ،
در هزار توي ِ اين دل
كه بي دليل
به لكنت نام تو دچار است.
روشن ام كن به سلام
وصبحي باستاني،
كه در گَه واره ي گمان
عاشق ِ تو بر انگيخته شدم
كه در مسير ِ وزِش ِ سربند ِ تو
در صبح قريه
در گرگ و ميش شرم و شكوه شاعر شدم.
حس ِ كنجكاو ِ بادم
در ربودن ِ عطر گيسوي تو
از چنگ ِ گلوگاه و گردن بند.
خلسه ي خيالي تازه نفس ام
براي ِ تاراج ِ بوسه هاي به رَس رسيده ي ِ تو
در آيينه ي اشك ِ آهو...

سلام

سلام دوست ِ من ! زحمتي بكش الان
به دوستان گرامي سلام ما برسان !

سلام سرزده يي، بي تكلف و عريان
زلال مثل غزل ، گرم مثل تابستان
بگو بدون شما حال و روز من تلخ است
دقايقم همه دل گير و خالي از هيجان

به دوستان عزيزي كه از نديدن شان
شبيه زورق سر گشته ام كه در طوفان ؛

نه ! من شبيه درخت ام كه چار فصل ِ تمام
به جاي سرسبزي بر سرم نشسته خزان

بگو چه قدر براي شما دلم تنگ است
چه روز گار بدي دارم از نديدن تان

چه لحظه هاي عزيزي كه با شما بودم
دلم به ديدن تان مي تپد برادر جان !

اگر چه سال "سياه " است و روزگار خراب
ولي تو دوست من ، "سبز" و سربلند بمان !

وقتي از پلك هات افتادم...

دارم از چشم هات مي افت ام

مثل ِ يك قطره اشك ِ سر گردان

سرنوشت ام چه بد رقم خورده ست

مثل ِ يك داستان ِ بي پايان

‌‍‍‌‍‍
[‍‍] ‌‍‌‍‍‍[]
من پر از شوق ِ زنده گي بودم

تو مگر مي گذاشتي بكن ام ؟

تو اجازه ندادي ام حتا ؛

با خيال ِ تو آشتي بكن ام

‍[] []

خانه ام پشت ِ پلك هاي تو بود

تو پُر از رنگ و ريمل اش كردي

كفتر ِ خانه گي ِ بام ِ تو بود

دل ِ من ، پس چرا ول اش كردي ؟!

[] []

وقتي از پلك هات افتادم

از سَر ِ چشم هات سُر خوردم

قاطي ِ عطر ِ گونه هات شدم

رفت ام و با لب ِ تو بُر خوردم  ...

 
ن.احمدي

سنگ ِ بي گور ...

حال ِ يك سنگ ِ قبر را دارم

كه به فكر ِ جنازه يي باشد

سنگ ِ بي گور ، آرزو دارد

مرگ ، رخ داد ِ تازه يي باشد

من يوسف ام...

با حترام به ساحت ِ گرامي ِ زن هاي ِديگر كه البته بديهي است مخاطب ِ اين شعر نيست اند.

احساس ِ سرد و سر سري ات را نخواست ام

در خاطرم شناوري ات را نخواست ام

با سايه ي عزيز ِ خودم حرف مي زنم

من يوسف ام ، برادري ات را نخواست ام

پس هي نيا كه در شب ِ من درد دل كني

لازم نكرده ، دل بري ات را نخواست ام

دل خوش به سر نوشت ِ خداداده ي خودم

بخت ِ بلند اختري ات را نخواست ام

من زير بار منت ِ يك زن نمي روم

خانم بگير روسري ات را ، نخواست ام...!

ن.احمدي

" پريشان "

دوباره اين دل ِ عاشق تبار حيران شد

به سر سلامتي ِ ما و خويش ، رقصان شد

بيار ساقي و آتش به جام ِ جان ام ريز !

پياله يي بچشان ، حال مان پريشان شد

دو وعده عشق نباريد بر مزارع ِ ما

بزرگ جنگل ِ موعودمان بيابان شد

هر آن چه ساخته بوديم از اميد و شكيب

به يك اشاره ي ِ توفان غصه ويران شد

به هديه مي برم اش سوي ِ دشت هاي ِ عطش ؛

زلال ِ چشم ِ تو ، آبشخور ِ غزالان شد

"نبي احمدي / از مجموعه شعر ِ در آستانه ي ِ خورشيد/انتشارات زانا "