سنگ هم به سبك ِ تو به رفتار درمي آيد
كه آينه گردان ِ شمايل ِ بي بديل ِ باراني.
گم شده يي ،
در هزار توي ِ اين دل
كه بي دليل
به لكنت نام تو دچار است.
روشن ام كن به سلام
وصبحي باستاني،
كه در گَه واره ي گمان
عاشق ِ تو بر انگيخته شدم
كه در مسير ِ وزِش ِ سربند ِ تو
در صبح قريه
در گرگ و ميش شرم و شكوه شاعر شدم.
حس ِ كنجكاو ِ بادم
در ربودن ِ عطر گيسوي تو
از چنگ ِ گلوگاه و گردن بند.
خلسه ي خيالي تازه نفس ام
براي ِ تاراج ِ بوسه هاي به رَس رسيده ي ِ تو
در آيينه ي اشك ِ آهو...