ویران تراز آن ام که خودم را بفریب ام...

بازیچه ی رنج است دل ِ درد نصیب ام

وقت است به پایان برسد صبر و شکیب ام

ای وسوسه های ِ سمج ِ وحشت و تردید

ویران تر از آن ام که خودم را بفریب ام

از برزخ ِ تاریکی و تردیــــــــــد می آیم

آواره ی نفرین شده ی گندم و سیب ام

هربی ســـر و پایی که رسید از تو خبــرداشت

جزمن که برای ِ تو در این شهــــر غریب ام

سر گرمی ِ تیر است پـــر و بال ِ کبودم

بازیچه ی رنج است دل ِ درد نصیب ام