سياه گاو...
دریاچه های ِ دوقلوی سیاه گاو؛
یک جفت چشم سبز-آبی,فرو رفته در کاسه ی ِسرِ زمین ,بی خیزش وسیلان سرچشمه,قلقلی به تامل,اشکی جاری شده نه,اما, چشمانی پرآب را مانند, چشمان ِ عاشقی در سایه سار ِ ابروان که بی جنبشی و تکانه یی در حال ِ گریستن اند.اشکی , اگر چه جاری نباشد, پرآب که می توان اند باش اند,هم این بس!پس خسته یی می تواند , با رخوتی دل انگیز,تن به خنکای ِ آب بسپارد؛ هم آغوشی ِ هرم ِ تن و زلالی ِ آب!سخاوت ِ سینه ی ِ زمین و هبوط ِ سنگینی ِ بار ِ تن, مجالی برای تفرج و تماشا.جای جای , نی زار و سنگ و کلوخ و گچ. ماهیانی بازی گوش, یله بر زلالی ِ آب.انعکاس ِ وارونه ی ِ آیینه ی ِ آسمان بر زمین.دوفیروزه ی ِ سر بر آورده از انگشتران دختری که , تاب ِ نهان بودن اش نیست, نه چون قارچ که با غرش ِ آسمان ,که چون دوچشم, ازحیرت ِ دیدن ِ بهار, زمین ترکانده به شوق ِ رویت ِ دشت.
سیاه گاو,دشتی که نه چون غنچه, نه! به مانند ِ دوشیزه گان ِ پیرهن دریده , دوپرنده ی ِ آبی و جاری, سر از گریبان ِ برداشته اند.تبلور ِ تابش ِ وقار, بر جدار ِ یک دنده ی مرغ زار, جام های ِ لبا لب از شراب و شوکت ِ شگرف ِ شعر, بیتی بدیع , از قلم ِ صنع ِ کردگار, طنابی بریده با گذر ِ زمان, رنگ ِ رعنای ِ آب و ابدیت.تصویر ِ جان گزای ِ دو عاشق ِ نرسیده به هم ,نگاه های ِ سرکردان و بلا تکلیف ِدویار ِ هم سایه و دور از هم.
سیاه گاو؛زیبا ترین بهانه برای نگریستن,به تماشا نشستن ِ آن دوچشم ِ مست ,که به شعرت می کشاند,آن دو مصرع ِ آراسته ,بیتی از دفتر ِ غزل های عاشقان ...
+ نوشته شده در ۱۳۹۱/۱۱/۲۸ ساعت 20:25 توسط نبی احمدی
|
