" پريشان "

دوباره اين دل ِ عاشق تبار حيران شد

به سر سلامتي ِ ما و خويش ، رقصان شد

بيار ساقي و آتش به جام ِ جان ام ريز !

پياله يي بچشان ، حال مان پريشان شد

دو وعده عشق نباريد بر مزارع ِ ما

بزرگ جنگل ِ موعودمان بيابان شد

هر آن چه ساخته بوديم از اميد و شكيب

به يك اشاره ي ِ توفان غصه ويران شد

به هديه مي برم اش سوي ِ دشت هاي ِ عطش ؛

زلال ِ چشم ِ تو ، آبشخور ِ غزالان شد

"نبي احمدي / از مجموعه شعر ِ در آستانه ي ِ خورشيد/انتشارات زانا "

براي ِ تو....

بدجور دنبال ِ نگاه ات دربه در هست ام

از سر نوشت ِ چشم هاي ات بي خبر هست ام

دور و بَر ِ شهد ِ لب ات در آمد و رفت اند

من عاشق زنبور هاي ِ كارگر هست ام

تو عينك ِ بد بيني ات را در نياوردي

من از رگ ِ گردن به تو نزديك تر هست ام

از من نمي پرسي چرا هم سايه ام هستي

اصلن چرا چون سايه با تو هم سفر هست ام؟!

دست ِ كم ام مي گيري اما ، من براي ِ تو

از اين كه مي بيني _ به قرآن _بيش تر هست ام...!