شبی تو با دو لب خوش گوار بوسه نشان

تنفس ام بده با حالتِ دهان به دهان

كه دارم از تب و تاب همیشه می افتم!

ببین !مریض ام و ... داروي تازه یی برسان !

بخند ! تا بشكو فم ميان آغوش ات

كه پر شود همه ي لحظه هاي ام از هيجان

من از هزاره ي گم كردن تو مي آيم

غبار خسته گي ِ راه ، از تن ام بتكان !

قلم به جوهر جان زد، به نا م  ِ نامي ِ عشق

نشست و طرح تن ات را كشيد؛" فرشچيان"

و آمدند، كه شهد لب ِ تو را بمكند

هزار دسته ي زنبور عاشق از سبلان

                                           شهريور۱۳۹۱ - نبي احمدي